वाईड बडीको भएको कारणले यस कोरोनाको समयमा विभिन्न देशमा भएको नेपालीहरूको उद्दार गर्न तथा मेडिकल सामाग्री लिन जानसकेको छ । भलै भाडा दरको असन्तुष्टी धेरैमा छ तर कोरोनाको यस्तो बिकराल परिस्थितिमा स्वेदश फर्कन चाहनेलाई ल्याईदिएको त छ । आफ्नो परिवार सँग भेट्न सक्ने त बनाईदिएको छ र अझै धेरै ठाँउमा लिन जाँदैछ । वाईड बडी भएकै कारण जापानसम्म डारेक्ट उडान गर्न सकिएको छ । नेपालमा डिनर खाएर ब्रेकफास्ट खाने समयमा जापान पुग्न सक्ने भएको छ ।

वि. सं. २०१५ असार १७ गते(सन् १९५८ जुलाई १ तारिक )को दिन नेपाल वायुसेवा निगम स्थापना भएको थियो। नेपालमा राष्ट्रिय ध्वजा बाहकले आफ्नो सेवा सुरु गरेको पनि ६२ वर्ष पुगेछ। यो ६२ वर्षमा निक्कै उतार-चडाव गर्दै आजको मिति सम्म हवाई यातायात मार्फत नेपाली लगायत अन्य मुलुकको यात्रुहरूलाई सेवा दिंदै आएको छ र आशा छ यो निरन्तर चलिरहनेछ। यो ६२ वर्षमा नेपाल वायुसेवा निगमले गर्नुपर्ने व्यवसायिक विकास र गन्तव्य बिकास भने अपेक्षा अनुरूप गरेको भने छैन । सामान्य देखि माथिल्ला तहमा राजनैतिक नियुक्ति, केही कर्मचारीहरूको लापर्वाही र भ्रष्ट मानसिकताले गर्दा उँभो लाग्नु पर्ने नेपाल वायुसेवा निगम दिनदिनै उँधो लाग्दै गयो र केही वर्ष अगाडी टाट पल्टिने स्थितिमा पुगेको थियो ।
बिमान नभई के उडाउने , निगमलाई कसरी व्यवसायिक तथा गन्तव्य बिकास गर्ने ? यदि निगमलाई जोगाउने हो भने बिमान चाहिन्छ , धेरै यात्रु बोक्न सक्ने र लामो दुरी सम्म जान सक्ने चाहिन्छ । तत्काललाई दुई वटा वाईड बडी बिमान जसरी पनि ल्याउनै पर्छ भनेर जस्तो सुकै अनियमितताको आरोप लागेपनि आफ्नो अडानमा अडिक रहेर काम गर्ने तत्कालिन नेपाल वायुसेवा निगमको महा-प्रवन्धक सुगत रत्न कंसाकार र बिपक्षी र मिडियामा आएको हल्लाको पछी नलागेर आफु मातहतको निगमलाई बचाउन भएपनि बिमान चाहिन्छ भनेर खरिद कार्यलाई अगाडी बढाउने तत्कालिन संकृति, पर्यटन तथा नागरिक उड्डयन मन्त्री स्वर्गीय रविन्द्र अधिकारीलाई हामीले कुनै पनि अर्थमा बिर्सनु हुँदैन ।

यि दुई पात्रको साहस र अडान नभएको भए सम्भवत नेपाल वासुसेवा निगम पुरै धरासाही हुने थियो र नेपालको एक मात्र राष्ट्रिय ध्वाजा बाहकलाई बचाउन हम्मे हम्मे पर्थ्यो । यही वाईड बडीको भएको कारणले यस कोरोनाको समयमा विभिन्न देशमा भएको नेपालीहरूको उद्दार गर्न तथा मेडिकल सामाग्री लिन जानसकेको छ । भलै भाडा दरको असन्तुष्टी धेरैमा छ तर कोरोनाको यस्तो बिकराल परिस्थितिमा स्वेदश फर्कन चाहनेलाई ल्याईदिएको त छ । आफ्नो परिवार सँग भेट्न सक्ने त बनाईदिएको छ र अझै धेरै ठाँउमा लिन जाँदैछ । वाईड बडी भएकै कारण जापानसम्म डारेक्ट उडान गर्न सकिएको छ । नेपालमा डिनर खाएर ब्रेकफास्ट खाने समयमा जापान पुग्न सक्ने भएको छ । हाल कोरोनाको समयमा पहिला कहिल्यै पनि उडान नभएको स्थानमा चार्टर तथा रिपाट्रीएसन फ्लाईट उडाउन सफल भएको छ । यसले नेपाल वासुसेवा निगमको पाईलट, क्रु मेम्बर, व्यवस्थापन आदीको क्षमताको पनि उजागर गरेको छ । यदी डेस्टिनेशन दिने हो भने संसारको जुनै कुनामा पनि प्लेन उडान सक्छौ भन्ने प्रमाण दिएको छ । यसको ज्वलन्त उदाहरण हो अस्ट्रेलियाको लागि गरिएको १२ घण्टा लामो ऐतिहासिक उडान । यसले के अर्थ लगाउछ भने हाम्रो पाईलट, क्रु मेम्बरहरू पनि सक्षम रहेछ , कुनै बिदेशी एयरलाईन्स भन्दा कम रहेनछ । विभिन्न गन्तव्यहरूमा अहिले गरिएको चार्टड तथा रिपाट्रीएसन उडानले भविष्यमा त्यस क्षेत्रको रेगुलर उडान गर्न सकिनेछ भन्ने एउटा आधार बनाईदिएको छ । हाम्रो देशको पाईलट, क्रु मेम्बरलाई अनुभव दिलाईदिएको छ ।

निगममा आसिन व्यक्तिहरू बिषेश गरी उच्च ओहदाकाहरूले चाहेमा अझै धेरै गर्नसक्छन् , दुई वटा वाईड बडीमा सिमित नरहेर बिमान संख्यामा बृद्धी गर्न सक्छ । तर बिडम्बान यही संस्था बाट तलब, बोनस, भत्ता र अन्य सुविधा लिएर पनि यदी कसैले नियमको फाईदाको लागि व्यवसाहिक प्रपोजल लिएर जाँदा यसले निगमलाई त फाईदा गर्छ तर मलाई व्यक्तिगत फाईदा के हुन्छ ? कति हुन्छ ? भनेर सोध्ने कर्मचारीहरू अझै पनि छन् । यस्ता धमिराहरूलाई राम्ररी चिनेर जरै देखिनै सफाया गर्ने हो भने नेपाल वायु सेवा निगमको भविष्य उज्वल छ । नेपालीहरू संसारको धेरै देशमा पुगेको छ , नेपालीहरूको जनघनोत्व धेरै भएको देशहरूमा मात्र उडान गरेपनि निगमलाई धेरै फाईदा हुन्छ , त्यस बाहेकको त्यस देशको पर्यटक त छदैछ ।
नेपाल वायु सेवा निगमलाई ६२ औं वर्षिक उत्सवको बधाई छ । आउदाँ दिनहरूमा अझै सेवा लगायत व्यवसाहियक प्रगती गर्दै जाओस् शुभकामना छ ।

जय चन्द्र सुर्य

शिव तण्डुकार