खासमा यता जापान आउनुको एक मात्रै ध्येय त आफ्नो निजी जीवन आर्थिकरुपमा सहज र सबल बनाउँनु नै थियो। त्यसैका लागि, र शुरुमा त मात्र मामका लागि काम खोजियो। मामका लागि गरिने कामले दिने गरेका कष्टहरू अचाक्ली तीता हुन्थे। त्यतिबेला आड भरोसा दिनसक्ने नेपाली मनहरूसँग जान पहिचान नभएर पनि होला, कोही पनि भेटिदैनथे। यो मन त्यसै त्यसै फतक्कै गलेर आउँथ्यो, अनि त्यति नै बेला आफ्नो मातृभूमि याद भएर टुप्लुकै यहीँ आइपुग्थ्यो, र त्यही यादसँगै अँगालो मारेर खूब रोइन्थ्यो। तब जिउ अलिक हलुङ्गो भएर आउँथ्यो, अनि फेरि काममा लागिन्थ्यो रोजीरोटीका लागि।

मेरा यस्तै यस्तै अनुभवहरुनै अहिले आएर मलाई हाल जापानमा नवआगन्तुकका रुपमा रहेका भाइबहिनीहरूलाई आफुले सकेको केही गरुँ गरुँ लाग्ने प्रेरणाका श्रोत भएका छन्। त्यसैका लागि साथी सङ्गीहरूसँग हातेमालो हुन्छ। सकेको गरिन्छ पनि, गर्न पाएपछि सन्तोष पनि लाग्छ, मजा पनि लाग्छ।

यस्तै सेवा गर्दा साथीहरूले पनि तालीको मेवा दिन्छन्। म फुरुङ्ग हुँदै भुरुङ भएर नाचिदिन्छु। फेरि नाच्न पनि जान्नुपर्दो रहेछ। नाच्न नजानेर कैले कैले त कसैसँग दुखाउँने गरी ठोकिएर होला साथीहरूले गाली पनि दिन्छन्। गालीहरूले मलाई होसमा ल्याउँछन्, नमात्तिन भन्छन्, सम्हालिन भन्छन्। त्यसैले ताली र गालीहरू मेरो सामाजिक जीवनका सारथी हुन्, मेरा मार्गदर्शक हुन्। तिनै समस्त ताली र गालीहरूलाई मेरो सलाम! दुबैप्रति म बराबर नतमस्तक छु र नतमस्तक रहिरहने छु।

हुन त मेरो आफ्नै व्यक्तिगत जीवन पनि किन नहुनु? मेरा पनि स-साना लालाबाला छन्। पतिदेव छन्। मेरो घरमा पनि नेपाली संस्कार संस्कृति छ। एउटी नेपाली श्रीमती र आमाका रुपमा मेरा पनि बोक्नु पर्नै थुप्रै पोका पन्तराहरू पनि छन्। म आफैले तिनीहरूलाई नबोकी हिँड्दा म आफैलाई पनि टर्रो लाग्छ। म एउटी सेविका घरमा ढिला पुगेका दिन मेरा भुराभुरीहरू म आउँने बाटाभरी आँखा पसारेर पर्खिरहेका पाइन्छन्। तब मलाई लज्जा बोध त हुन्छ। तर के गरुँ? फेरि फोन आइदिन्छ। कसैलाई फेरि सकस परेको सुनिन्छ, कसैलाई मर्का परेको सुनिन्छ। त्यति भएपछि मन पनि थामिदैन। भोलिपल्ट सखारै फेरि त्यस्तै कामका लागि घरबाट निकिन्छु, फर्किँदा फेरि त्यस्तै अबेर साँझ भैसकेको हुन्छ। मेरो यो शैली अब त मेरो अम्मल पनि भैसक्यो, म छोड्न पनि सक्दिनँ।

त्यसैले अब त बुझ्नेले कुरा बुझिदिए पनि हुन्थ्यो झैँ लाग्छ। सेवाका लागि अझै बोझिला भारीहरू बोकाइदिए हुन्थ्यो झैँ लाग्छ। ताली र गालीहरूको तिर्सना कहिल्यै नमेटिदोरहेछ। अझै धेरै ताली गालीहरू खाइरहन पाए हुन्थ्यो झैँ लाग्छ।
(संगिता अधिकारी सुवेदी, हाल एनआरएनए जापानकी महिला संयोजक हुन् )