लगभग एक हजारको संख्यामा मात्र साथीभाई र आफन्तहरु जोडिनु भएको मेरो फेसबुकमा हिजो आज प्रत्येक एक/दुई घण्टामा नयाँ – नयाँ फोटो पोस्ट हुन्छ हार्दीक श्रद्धाञ्जली शीर्षकमा मेराऔंलाहरु थाकीसके ति फोटोहरुमा चीर शान्तीको कामना लेख्दा /लेख्दा रेडियो,टेलिभिजन,अनलाईन न्युजपोर्टलहरु जताततै मृत्युको खबर आफन्तको चित्तकार र श्वासको लागि हारगुहार बाहेक केही सुन्दिन म,लाग्छ मृत्युकोकुनै मौसम चलीरहेछ।

कर्मभूमीमा हरेक दिन १० लाख जनालाई कोभिड बिरुद्धको खोप दिने खबर सुन्दा जन्मभुमीमा हरेक दिन लगभग १०हजारको हाराहारीमा नयाँ संक्रमित थपिएको खबले मेरो मन बेचैन छ हिजोआज।

आफ्नो राजनीतिक स्वार्थपुर्तीका लागि वस्ति/वस्ती छिरेर एकछाक मिठो खानाको आश्वासनमा ति,गरीब बिपन्नदलीत, बृद्ध बालबालिकालाई सडक देखी सभा सम्म उर्तान माहिर मेरो देशका शासकहरूले यो विपद् मा एकसिलिन्डर अक्सीजनको जोहो गर्न सकेनन् र भन्छन् अझै पनि संमृद्दी हाम्रै पालामा ।

छिमेकी देशले कोरोना संक्रमितको लागि रातारात नयाँ अस्पताल बनायो रे भन्दा मेरो देशमा फेरी नयाँ सरकार बन्यो रेभन्ने खबर सँगै सांसदले अक्सीजनको सिलिन्डर घरमा लगेर राखे भन्ने खबरले मेरो शरीर तातो हुन्छ,अनि आफ्नो मनलेआफैलाई सोध्छु आखीर बेलामा मान्छे चिनेर चुनेको भए त आज यो माहामारीमा यती सम्मको नियती भोग्नु पर्ने थिएनकि?

खयर जसलाई जति दोष लगाएपनि अब रोग लागेपछी उपचार पाउने आश कम  नै छ त्यसैले यो महामारीलाईघरमानै बसेरे स्वास्थ्य सम्बन्धी सम्पूर्ण मापदण्डहरु पालना गरेर  जितौं कोभिडलाई । अहिले बाँच्नु ठूलो कुरा छ, बाँचेपछी शसकलाई त भोलि चुनाबमा देखाउँला ।

राजेश्वर बस्नेत,जापान